logo-samandehi

    قوانین انجمن:
  • سرقت ادبی ممنوع
  • هر شاعر می تواند هر هفته یک شعر درج نماید. اشعار در پایان هفته توسط مدیران بررسی و تایید می گردد.
  • از ارسال تاپیک و کامنت موهن جداً خودداری نمایید و از نقد غیر تخصصی و احساسی بپرهیزید.
  • به جای درج پاسخ های کوتاهی مانند «زیبا بود» ، از گزینه ی «تشکر» استفاده نمایید.


آخرین موضوع ها: --- تبریک سال نو --- انتشار مجموعه غزل «نشسته در ته فنجان» اثر سید مهدی حسینی( مسافر) --- دعوت به همکاری در مدیریت --- آغاز فعالیت کانال تلگرام انجمن شاعران جوان --- آغاز فعالیت صفحه ی رسمی اینستگرام انجمن شاعران جوان --- ثبت اشعار اعضای انجمن در سامانه ثبت وزارت ارشاد --- جلسه حضوری کارگاه تخصصی غزلترانه --- گزارش دومین عصر شعر ۳۱ تیرماه ۹۵ --- مسابقه فیلم نامه نویسی ---

ارسال پاسخ 
 
امتیاز موضوع:
  • 0 رأی - میانگین امتیازات: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
سیر تحول و شکل گیری ادبیات ترکی (بعد از اسلام)
۹۵/۳/۲۹, (۰۷:۱۷ عصر)
ارسال: #1
سیر تحول و شکل گیری ادبیات ترکی (بعد از اسلام)
     




ترکی نام مجموعه‌ای از زبان‌های مرتبط باهم است که به گروه زبان‌های آلتایی تعلق دارد. 
مردمانی که به زبان ترکی سخن می‌گفتند، از دیرباز در سرزمین‌های گسترده‌ای زندگی می‌کردند که از شرق ترکستان تا غرب آسیا (و شرق اروپا) را در بر می‌گرفت و گویش‌های گوناگون این زبان سنت ادبی شفاهی و مکتوب پرمایه‌ای را شامل می‌شد. 
ورود اسلام به این سرزمین‌ها نقش مهمی در تحول زبان ترکی داشت که یکی از بارزترین نمودهای آن، پذیرش واژه‌های وام‌گرفته از عربی وفارسی، و نیز شکل‌گیری سنت ادبی است که به خط عربی نوشته می‌شد. 
از آن‌جا که اسلام از طریق ایرانیان به این سرزمین‌ها راه یافته بود، ترکان فرهنگ اسلامی را در شکل ایرانی شدۀ آن پذیرفتند. به همین سبب، یکی از اجزاء مهم این فرهنگ که ادبیات فارسی بود، نقش تعیین کننده‌ای در جریان شکل‌گیری ادبیات ترکی پس از اسلام داشت. 
به این ترتیب، ترکان با الهام از ادبیات فارسی، افزون بر وزن‌های هجایی ترکی، قالب‌های شعری فارسی چون قصیده، غزل، رباعی و مثنوی را نیز به کار گرفتند. 
ادبیات مکتوب ترکی که به این ترتیب شکل گرفت، در دو گویش ترکی شرقی و ترکی غربی تحول یافت.
ادبیات ترکی شرقی در واقع ادامۀ گونه‌ای از گویش اویغوری بود که از حدود سدۀ ۵ ق/۱۱م شروع به شکل‌گیری کرد و تا سدۀ ۹ق/۱۵م در هرات به اوج شکوفایی خود رسید. 
ادبیات ترکی غربی نیز که متشکل از گویش‌های آذری و عثمانی بود، خود از گویش اغوز تحول یافت و از سدۀ ۷ق/۱۳م به تدریج ظاهر شد و در سدۀ ۹ق به کمال رسید. 

ادبیات ترکی شرقی
گویش ترکی شرقی زبانی ادبی بـود که از سدۀ ۵ تا اواخر سدۀ ۱۳ق اقوام ترک همۀ سرزمین‌های میان ترکستان شرقی تا آناتولی به آن سخن می‌گفتند. 
این گویش در سیر تحول خود ۳ دوره را پشت سر گذاشته است:

← دورۀ قره‌خانـی
که در طـی آن این گـویش ــ که همچنیـن خاقانیه و ترکی میانه نیز نامیده می‌شود ــ در فاصلۀ سده‌های ۵-۶ق/۱۱-۱۲م، در شرق و غرب ترکستان، به‌ویژه در کاشغر و حوالی آن ــ که در آن منطقه مرکزیت داشت ــ به‌تدریج رشد یافت و تحول خود را از زبان اویغوری آغاز کرد و به نخستین زبان ادبی ترکان مسلمان تبدیل شد. 
از برجسته‌ترین آثاری که در این گویش به وجود آمد، می‌توان به این‌ها اشاره کرد: قوتاد قوبیلیگ، اثر یوسف خاص حاجب، که کتابی از نوع سیاست‌نامه است و اصول رفتار و منش درست برای حاکمان و دیگر طبقات جامعه را دربر دارد و در قالب مثنوی سروده شده است؛ کتاب عتبة الحقائق، اثر ادیب احمد یوکنکی، که اثری به نظم، دربارۀ اصول اخلاق اسلامی است و نوعی پندنامه به شمار می‌آید؛ ترجمۀ قرآن به زبان ترکی.

← دورۀ خوارزمی و اردوی زرین
در این دوره، یعنی از سدۀ ۷ق به بعد، زبانی نوشتاری در خوارزم، در مصب سیر دریا، از ترکی قره‌خانی تحول یافت و از آن‌جا به اردوی زرین رسید. 
بر خلاف ترکی خاقانیه، این گویش عناصر اغوزی و قبچاقی را نیز در خود داشت و دو نمونه از شاخص‌ترین آثار آن قصص الانبیاء رابغوزی (۷۱۰ق) و نهج الفرادیس (۷۶۱ق) اثر محمود کردری است. 

← دورۀ جغتایی
گویش جغتایی در طی دورۀ تیموری در سدۀ ۹ق در آسیای میانه، در شهرهایی چون سمرقند، هرات، بخارا، خیوه، فرغانه و کاشغر تحول خود را آغاز نمود و در سرتاسر مناطق شرقی گسترش یافت و سرانجام در هرات، در دربار سلطان حسین بایقرا به اوج شکوفایی خود رسید.

←← علی‌شیر نوایی
سرشناس‌ترین ادیب و شاعر این دوره امیر علی‌شیر نوایی (د ۹۰۶ق) است که آثار متعددی همچون مجالس النفائس، در شرح احوال شاعران ترک، میزان الاوزان در عروض و نسائم المحبة من شمائم الفتوة، در شرح احوال صوفیان ترک دارد. 
این اثر اخیر که با استفاده از نفحات الانس جامی و منابع دیگر نوشته شده است، از جمله آثار ادبیِ دارای مضامین عرفانی در گویش جغتایی به شمار می‌آید.

←← احمد یسوی

برجسته‌ترین نمایندۀ ادبیات صوفیانۀ ترکی شرقی احمد یسوی (د ۵۶۲ ق) و منظومۀ دیوان حکمت اوست. 
وی از صوفیان نام‌دار ترک است که احتمالاً در نیمۀ سدۀ ۵ ق در سایرام به دنیا آمد و پس از چندی به شهر یَسی (در ترکستان) رفت و در آن‌جا به ارسلان بابا، از صوفیان آن منطقه پیوست و تا هنگام مرگ او از جملۀ مریدانش ماند. 
پس از آن به خواجه یوسف همدانی دست ارادت داد، از وی خرقه گرفت و یکی از ۴ خلیفۀ او شد. وی سرانجام به یسی بازگشت و در همان‌جا درگذشت. 
احمد یسوی در میان ترکان اطراف سیر دریا، تاشکند و مناطق دورتر پیـروان بسیار یافت و طریقـۀ یسویـه ــ که به دست او شکل گـرفت ــ پس از او در همۀ سرزمین‌های شرقی و غربی، تا خوارزم و قبچاق، خراسان، آذربایجان و حتی آناتولی گسترش پیدا کرد. 
در واقع، اهمیت شخصیت احمد یسوی بیش‌تر از آن جهت است که طریقه‌ای برای ترکان به وجود آورد که تا چندین سده پس از او به حیات خود در میان آنان ادامه داد و خود خاستگاه طریقه‌های دیگری چون بکتاشیه گردید. 
دیوان حکمت منظومه‌ای منسوب به احمد یسوی است که تا دوره‌های معاصر نیز در میان ترکان شرقی و شمالی بسیار محبوب بوده است. 
دیوان حکمت متشکل از دو بیتی‌ها یا «حکمت» ‌هایی به وزن هجایی است که در آن‌ها مضامین صوفیانه، داستان‌های مربوط به زندگی پیامبر(ص)، حکایت‌های پندآمیز و موضوعات معادشناسانه، با بیانی ساده و به دور از تصویرپردازی آمده است. 
این کتاب، به‌ویژه از آن نظر که یکی از کهن‌ترین متن‌های به جا مانده از گویش ترکی شرقی است و در همان دایرۀ زبانی قوتاد قوبیلیگ قرار می‌گیرد، از نظر زبان‌شناسی و مطالعۀ تحولات این گویش اهمیت بسیار دارد.
در دیوان حکمت، بر خلاف آثار شاعران متصوف پارسی‌گوی که در آن‌ها مضامین عاشقانه، صور خیال و ظرافت‌های شعری بسیار به کار رفته است، اثری از تصوف سُکری صوفیان خراسان و شور و جذبۀ عاشقانۀ آنان دیده نمی‌شود و در آن، مفاهیم صوفیانه در کنار موضوعات حکمی وشرعی، با زبانی ساده و بیانی که عامه قادر به درک آن باشند، در قالب اشعار هجایی سروده شده است. 
این اشعار از دیرباز در میان اقوام ترک با موسیقی همراه بود و در گردهمایی‌های آنان با آهنگ‌های خاصی خوانده می‌شد. 
با آن‌که به نظر برخی محققان دیوان حکمت از نظر ادبی اهمیت چندانی ندارد، این اثر به سبب ویژگی‌های دیگرش تا قرن‌ها سرمشق شاعران ومتصوفان ترک قرار گرفت و آثار متعددی به سبک آن به وجود آمد.

←← حکیم سلیمان آتا

یکی از نخستین کسانی که اشعاری به سبک دیوان حکمت سرود، حکیم سلیمان آتا یا سلیمان باقیرغانی، خلیفۀ سوم احمد یسوی بود که آثاری چون کتاب باقیرغان، کتاب آخر زمان و کتاب مریم منسوب به اوست. 
از میان این آثار که تا دورۀ معاصر نیز در آسیای میانه همچنان با اشتیاق مطالعه می‌شده‌اند، کتاب باقیرغان که به نام «مجموعۀ اشعار حکیم سلیمان آتا» نیز مشهور است، در واقع منظومۀ صوفیانه‌ای است که در آن اشعار مختلف به اوزان هجایی و عروضی، از شاعران مختلف با تخلص‌های گوناگون یافت می‌شود و چنین به نظر می‌رسد که در طول زمان، شاعران مختلف ترک اشعار صوفیانه‌ای را که سروده بودند، به‌تدریج به این منظومه افزوده‌اند. 
اشعاری که در این مجموعه با تخلص‌های گوناگونِ خود حکیم آتا آمده است، از نظر مضمون، سبک و گرایش عرفانی بسیار شبیه به اشعار موجود در دیوان حکمت است.

←← تغییر سبک

پس از حکیم سلیمان آتا، پیروی از او و نیز از سبک احمد یسوی در میان صوفیان یسوی و حتی نقشبندی که از ذوق شعری بهره‌ای داشتند، مرسوم شد و شاعران متعدد منظومه‌هایی به سبک حکمت سرودند. 
این نکته که در طی چندین سده در سبک سرایش و مضامین این حکمت‌ها تغییر چندانی به وجود نیامد، نشان از آن دارد که درویشان یسوی برای این سبک نوعی تقدس و حرمت قائل بودند و تخطی از آن را روا نمی‌شمردند؛ اما با گذشت سال‌های پی در پی و راه یافتن تدریجی اوزان عروضی به فضای ادبیات صوفیانۀ ترک، و نیز تحت تأثیر آثار امیر علی‌شیر نوایی، از حدود سدۀ ۱۰ق/۱۶م به‌تدریج برخی از شاعران صوفی این اوزان را به کار گرفتند و مناجات‌نامه‌ها و حکایت‌هایی سرودند. 
با این همه، حتی پس از رواج وزن عروضی نیز، سبک کهن حکمت همچنان پابرجا بود و هرگز به کلی از میان نرفت.

←← بخشی‌ها

در کنار این‌گونه شاعران متصوف که بیش‌تر با خانقاه‌ها و تکیه‌ها در ارتباط بودند، گروه دیگری از شاعران مردمی نیز به ظهور رسیدند که «بخشی» یا «عاشق» نام داشتند و ادامه دهندۀ سنت «اوزان» ‌ها یا «باقسی» ‌های کهن ترک بودند. 
اینان ساز در دست از محلی به محل دیگر می‌رفتند و همراه با نواختن ساز خود، اشعاری مطابق با ذوق و درک مردم عادی می‌خواندند که از یک‌سو وابسته به فرهنگ عامۀ آن سرزمین‌ها، و از سوی دیگر وابسته به سنت صوفیانۀ یسوی و نقشبندی بود. 
این اشعار مضامینی چون باورهای دینی، زندگی‌نامۀ اولیا، حماسه‌های کهن و جز آن‌ها داشت و بیش‌تر به وزن هجایی سروده می‌شد و به همین سبب مردم از آن بسیار استقبال می‌کردند و در مجموعه‌هایی به نام کتاب بخشی گردآوری می‌شد. 
با این همه، این اشعار به سبب ماهیت «نیمه دینی» خود، به اندازۀ حکمت‌های صوفیان تقدس و احترام نداشت. همین سنت ادبی در دوره‌های بعد در ادبیات ترکی غربی نیز شکل گرفت که به آن اشاره خواهد شد. 

ادبیات ترکی غربی
ترکان اغوز که یکی از شاخه‌های بزرگ و مهم ترکان هستند، در سدۀ ۲ق از ترکان دوغوز ـ اقوز در ترکستان شرقی جدا شدند و در سرزمین سیحون استقرار یافتند و از سدۀ ۴ق به تدریج اسلام آوردند.

← تشکیل دولت سلجوقی

این قوم در اواخر سدۀ ۴ق مهاجرت خود به سوی شرق را آغاز کردند و در نیمۀ سدۀ ۵ ق دولت قدرتمند سلجوقی را به وجود آوردند که قلمرو آن، مناطق گسترده‌ای از ترکستان تا آناتولی را در بر می‌گرفت. 
این دولت که تا هنگام مرگ ملکشاه (۴۸۵ق) با قدرت و شکوه بر سر کار بود، پس از مرگ او به بخش‌های مختلف تقسیم شد و به‌تدریج رو بهافول نهاد. 
با این همه، سلجوقیان روم که بر آناتولی حکومت می‌کردند، تا مدت‌ها پس از آن با اقتدار به حاکمیت خود ادامه دادند و در قونیه که پایتخت آنان به شمار می‌آمد، با حمایت از ادیبان، هنرمندان و صوفیان به ترویج فرهنگ ایرانی و زبان فارسی پرداختند. 
در همین دوران، مهاجرت اقوام اغوز یا ترکمنان به سوی آناتولی ادامه داشت و استقرار هر چه بیش‌تر آنان در سرزمین‌های آسیای صغیر، به‌تدریج موجب رواج و استیلای زبان و فرهنگ ترکی در این سرزمین گردید، چندان که تا اواخر حکومت سلجوقیان روم، این زبان به گستردگی در این منطقه رایج شد. 
با این همه، از همان ابتدای مهاجرت ترک‌ها، در آسیای صغیر به آهستگی دو لایۀ فرهنگی یا تمدنی مختلف شکل می‌گرفت، زیرا گروهی از ترکان که در شهرها ساکن می‌شدند، در برخورد با فرهنگ‌های ایرانی، عربی و بیزانسی موجود در شهرها، به‌تدریج از آن‌ها تأثیر می‌پذیرفتند و به‌ویژه، تحت تأثیر فرهنگ و ادب ایرانی قرار می‌گرفتند؛ و گروهی دیگر که بیش‌تر مهاجران ترکمن را تشکیل می‌دادند و در روستاها و مناطق دور افتاده ساکن می‌شدند، به سبب آن‌که از تأثیرات خارجی به دور بودند، آداب، سنن و باورهای قومی خود را حفظ می‌کردند و هویت فرهنگی بومی خود را داشتند. 
این دوسطحی بودن فرهنگ در آناتولی، در کیفیت انتشار اسلام و تصوف در میان ترکان نیز نقش داشت، به طوری که در مناطق شهری طریقه‌هایی چون مولویه رواج یافتند که در خانقاه‌ها متمرکز بودند، آداب و آیین‌های پرداخته و مفصل، و موسیقی و ادبیات خاص خود را داشتند و از کمک‌های مالی حکومت‌ها، به‌ویژه سلجوقیان، در قالب اوقاف، هدایا و جز آن‌ها برخوردار بودند. 
در حالی که در مناطق دور از شهرها، طریقه‌های یسویه، بکتاشیه، قلندرها، حیدری‌ها، علویان، اهل فتوت و اخیان و جز آن‌ها مردم را به خود جذب می‌کردند و گاه باورها و آیین‌هایی داشتند که با معیارهای اهل شریعت موافق نمی‌افتاد. این طریقه‌ها اگر در شهرها نیز رواج می‌یافتند، بیشتر پیروانی در میان طبقۀ متوسط داشتند.

← انقراض سلجوقیان روم

با از میان رفتن دولت سلجوقیان روم، و فتح قونیه توسط محمد قره‌مان اوغلو در ۶۷۶ ق/۱۲۷۷م، در متون دولتی زبان ترکی جای‌گزین زبان فارسی شد و روزبه‌روز زبان فارسی را در این منطقه به عقب راند. 
پس از آن به‌تدریج در آناتولی ادبیات ترکی مکتوبی شکل گرفت که خود ریشه در گویش اغوز داشت و محققان آن را گویش ترکی غربی خوانده‌اند. 
از آن‌جا که تحول حکومت‌ها چندان تغییری در لایه‌های فرهنگی جامعۀ آناتولی به وجود نیاورد، با قدرت گرفتن تدریجی زبان ترکی و شکل‌گیری ادبیات مکتوب آن ــ که می‌توان گفت با دو سده تأخیر نسبت بـه ادبیات ترکی شرقـی به ظهور رسید.

دوره عثمانی

در دورۀ عثمانی به تدریج ۳‌ گونه ادبیات منظوم بر مبنای گویش ترکی غربی تحول یافت که الگوی شکل‌گیری آن از ساختار اجتماعی جامعۀ عثمانی بود:

ادبیات دیوانی

این‌گونه ادبیات برای طبقات بالای اجتماع، تحصیل‌کردگان و روشنفکران سروده می‌شد و در مضمون، عروض و سبک خود تابع شعر فارسی بود و در آن، شاعران بیش‌تر به موضوعات عاشقانه‌ چون می و معشوق، وصف طبیعت و نیز مضامین عرفانی، اخلاقی و دینی می‌پرداختند. 
با آن‌که شاعران دیوانی در ابتدا اشعار خود را به زبان و بیان مردم عادی ترک‌زبان می‌سرودند، اما اندک اندک، با به کار بردن واژه‌های فارسی و عربی هر چه بیش‌تر در اشعار خود، از زبان مردم کوچه و بازار فاصله گرفتند و بیانی تصنعی را برگزیدند.

← سبک‌های رایج

در شعر دیوانی، مثنوی، قصیده و غزل رایج‌ترین قالب‌ها بودند و به سبب موضوعات مشترک، بن‌مایه‌های محدود و غلبۀ اشکال و قالب‌های ثابت، شاعران فرصت و توانایی اندکی برای نوآوری داشتند.

← مثنوی‌های مشهور

در این‌گونه از ادبیات، در طی چند سده مثنوی‌های متعددی دربارۀ داستان‌های یوسف و زلیخا، لیلی و مجنون، و شیرین و فرهاد سروده شد که از آن میان مثنوی لیلی و مجنون فضولی، مثنوی شیرین و فرهاد شیخی، و اسکندرنامۀ احمدی مشهورتر از بقیه‌اند. 
همچنین مثنوی‌هایی نیز دربارۀ موضوعات دینی و عرفانی به وجود آمد که از جملۀ آن‌ها مولِد، سرودۀ سلیمان چلبی بورسوی (د ۸۲۵ ق) و محمدیه، سرودۀ یازیجی اوغلو محمد بیجان ــ که هر دو متشکل از اشعاری در بزرگداشت میلاد پیامبرند ــ معروف‌تر و پرخواننده‌تر از مثنوی‌های دیگرند. 
پس از این دو، این مثنوی‌ها را نیز می‌توان نام برد: فرح‌نامه، سرودۀ خطیب اوغلو (د ۸۲۸ ق) که در بر دارندۀ ۱۰۰ حدیث و حکایت کوتاه، مربوط به آموزش‌های دینی و شرعی است؛ ترجمۀ گلشن راز شبستری به ترکی، اثر شیخ الوان شیرازی که نقش مهمی در غنی‌تر کردن اصطلاحات تصوفبه این زبان داشت؛ خضرنامۀ محمد داد سلطان (د ۹۰۰ق) که دربارۀ سیر و سلوک صوفی و تجربۀ عشق الاهی است؛ وحدت‌نامۀ شیخ عبدالرحیم که در آن داستان منصور حلاج، موضوع وحدت وجود و عشق الاهی مطرح شده است.

← شاعران صاحب سبک
شاعران دیوانی در دیگر قالب‌های عروضی نیز توانایی و ذوق خود را آزمودند و اشعار پخته و شایان توجهی به وجود آوردند که برخی از مهم‌ترین آن‌هاست: فضولی بغدادی (د ۹۶۳ق) که افزون بر آثار ترکی متعدد همچون مثنوی لیلی و مجنون و حدیقـة السعداء، آثار دیگـری نیز به زبـان فارسی دارد؛ خیالی (د ۹۶۴ق) که در برخی تذکره‌ها به حافظ آسیای صغیر شهرت یافته است و در اشعارش مضامین صوفیانه را با سادگی، رندی، بی‌آلایشی و عدم تعلق به دنیا در می‌آمیزد؛ لامعی (د ۹۳۸ق) که افزون بر ترجمۀ آثار متعدد فارسی به زبان ترکی، خود نیز آثـاری چون مثنـوی فرهادنامـه به زبـان ترکـی دارد؛ نشاطـی (د ۱۰۸۵ق) که آغازگر سبک هندی در آسیای صغیر بوده است و استاد شاعرانی چون نائلی، فهیم، ناظم و کاملی به شمار می‌آید؛ نائلی (د ۱۰۷۷ق) که از شاعران غزل‌سرای برجستۀ ترکی است و بزرگ‌ترین نمایندۀ سبک هندی در ادبیات عثمانی به شمار می‌رود و تأثیر اندیشه‌های صوفیانه در اشعار او آشکار است. 

← گرایش به تصوف

یکی از ویژگی‌های شعر دیوانی ترکی آن است که به رغم عدم تعلق مستقیم آن به طریقه‌های صوفیه و نظام خانقاهی در آسیای صغیر، گرایش بهتصوف و مضامین عرفانی به روشنی در بسیاری از نمونه‌های آن به چشم می‌خورد. 
بسیاری از شاعرانی که از نظر سبک، کاربرد وزن عروضی و قالب‌های شعری معین، و نیز از نظر شیوۀ بیان از شاعران دیوانی به شمار می‌آیند، در اشعار خود به مضامین عرفانی و صوفیانه پرداخته‌اند. 
افزون بر این، بسیاری از شاعران دیوانی که نقش مهمی در تحول و غنای این شاخه از ادبیات ترکی داشتند، به طریقۀ مولویه وابسته بوده‌اند. 
اهمیت نقش این شاعران تا آنجا جست که برخی محققان مولویه را از بنیان‌گذاران ادبیات دیوانی شمرده‌اند و نیز جای‌گاه آنان در پیدایش و گسترش ادبیات دیوانی را بسیار با اهمیت دانسته‌اند. 
به باور آنان، این جریان نخست با سرودن اشعار ترکی توسط سلطان ولد، فرزند مولانا جلال‌الدین آغاز شد و پس از آن، مولویه که به‌تدریج در محیطی ترکی از زبان فارسی فاصله می‌گرفتند، به سرودن اشعار خود به زبان ترکی روی آوردند و اندک‌اندک در این زمینه به توفیقات بسیار دست یافتند.

← شاعران صوفی

از جملۀ این شاعران می‌توان به نفعی (د ۱۰۴۵ق)، ندیم (د ۱۱۴۳ق)، نشاطی احمد دده (د۱۰۸۴ق)، نابی (د ۱۱۲۴ق)، اسرار دده (د ۱۲۱۱ق) و شیخ غالب یا غالب دده (د ۱۲۱۴ق) اشاره کرد که همه از صوفیان طریقۀ مولویه بودند. 
از این میان، غالب دده ــ که با پیروی از شیوۀ نشاطـی ـ نائلـی و در ادامۀ مکتب آنان، سبک هندی را در سرودن اشعار ترکی خود برگزید ــ مشهورتر از دیگران است. 
وی در این سبک به پایـه‌ای رسید که کمتر شاعر ترکـی به آن دست یافتـه است، اما در عین حال، با بیان اندیشه‌های عرفانی خود به سبک هندی و استفاده از صور خیال و ظرافت‌های بیانی، ساختار ادبی پیچیده‌ای را به وجود آورد که مردم عادی چندان قادر به درک آن نبودند. 
از این‌رو، برخی محققان بر آن باورند که غالب دده با همۀ نوآوری‌ها و توانایی‌های ادبی خود، شعر دیوانی ترکی را به مرحله‌ای رساند که فراتر رفتن از آن ممکن نبود و به همین سبب، وی زمینۀ لازم را برای افول ادبیات دیوانی در سدۀ ۱۸م فراهم نمود.

ادبیات صوفیان

ادبیات تِکه (تکیه، خانقاه) یا ادبیات صوفیانه، ادبیات منظومی است که پیوند نزدیکی با طریقه‌های صوفیه داشت و توسط شاعرانی که بیش‌تر آن‌ها به یکی از این طریقه‌ها وابسته بوده‌اند، سروده شده است. 

← موضوعات

مضامین عرفانی و مفاهیم مربوط به اندیشه و جهان‌بینی تصوف، موضوع مشترک این اشعار است و بسیاری از آن‌ها به هدف ترویج دیدگاه‌های عرفانی متصوفه، و یا خوانده شدن همراه با موسیقی خانقاهی سروده شده‌اند.

← جای‌گاه مردمی

شاعران در ادبیات تکه اشعار خود را بیش‌تر در اوزان هجایی و یا رباعی، و به زبان عامۀ مردم، با حداقل کاربرد واژه‌های عربی و فارسی، و نیز با به کار گرفتن عناصر فرهنگی و حماسی بومی سروده‌اند. 
به همین سبب، شعر خانقاهی یا شعر تکه از همان ابتدا جای‌گاه مهمی در میان مردم ترک یافت و در طی چندین سده، شاعران متعدد بنا به گرایش‌ها و باورهای صوفیانۀ خود اشعار نغزی سرودند که تا زمان حاضر نیز در میان مردم زنده‌اند.

← شاعران صوفی

از جملۀ شاعرانی که این‌گونۀ ادبیات را در سده‌های ۷ و ۸ ق/ ۱۳ و۱۴م به وجود آوردند و از پیش‌گامان ادبیات صوفیانۀ خانقاهی به شمار می‌روند، می‌توان به احمد فقیه، شیاد حمزه، گلشهری، بهاءالدین سلطان ولد و عاشق پاشا اشاره کرد.

←← احمد فقیه

احمد فقیه که ظاهراً در سدۀ ۷ق، و در عهد سلجوقیان روم می‌زیست، دو مثنوی با عنوان‌های چرخ‌نامه و کتاب اوصاف مساجد الشریفه دارد که به‌ویژه چرخ‌نامۀ او در بردارندۀ مفاهیم عرفانی است. 

←← شیاد حمزه

شیاد حمزه نیز که در تذکره‌ها جزئیاتی دربارۀ زندگی او نیامده است، شاعری متصوف و اهل کرامت، احتمالاً در سدۀ ۷ق بود. وی اشعار عرفانی و دینی بسیاری داشته است که بیش‌تر آن‌ها از میان رفته، و تنها شمار اندکی از آن‌ها در تذکره‌ها آمده است. 

←← گلشهری
گلشهری که از مردم قیر شهر بود، از شاعران متصوف برجسته در سدۀ ۸ ق به شمار می‌آید که ترجمه‌ای منظوم از منطق الطیر عطار را به ترکی سرود. 
اشعار گلشهری نسبت به دیگر شاعران معاصر او هنرمندانه‌تر، بی‌نقص‌تر و زیباتر است. 

←← سلطان ولد

سلطان ولد (د ۷۱۲ق) نیز از دیگر شاعران نخستین ترک به شمار می‌آید که در ۳ اثر خود یعنی دیوان، ابتدانامه و انتهانامه اشعار ترکی بسیاری دارد، اما برخی محققان این اشعار او را نسبتاً خام و فاقد زیبایی‌های هنری معمول در دوره‌های بعد دانسته‌اند.

←← عاشق پاشا

عاشق پاشا که ظاهراً از نوادگان بابا الیاس خراسانی بود، نیز از دیگر شاعران نام‌دار معاصر یونس امره در سدۀ ۸ ق بود. 
وی منظومۀ غریب‌نامۀ خود را با تأثیر آشکار از مثنوی مولانا، در قالب مثنوی سرود و کوشید تا در آن آداب سلوک و مفاهیم عرفانی را به ترکانی که با زبان فارسی آشنایی نداشتند، بیاموزد. 
برخی از محققان او را از پیروان سبک یونس امره به شمار آورده‌اند. 

←← یونس امره

گفتنی است که اشعار این شاعران بیش‌تر در وزن عروضی، و گاه در وزن هجایی سروده شده است. 
با این‌همه، در سیر تحول شعر خانقاهی، شاعران صوفی به‌تدریج هر چه بیش‌تر به وزن‌های هجایی روی آوردند و به زبان توده‌های مردم شعر سرودند؛ زیرا به این ترتیب با مخاطبان خود که بیش‌تر از عامۀ مردم بودند، ارتباط بهتری برقرار می‌کردند و مفاهیم مورد نظر خود را به سبب درک آسان آن، به سادگی به مردم انتقال می‌دادند. 
بدون تردید در این زمینه یونس امره موفق‌ترین، تأثیرگذارترین و پرطرف‌دارترین شاعران صوفی بوده است که اشعار او در مدت کوتاهی به گستردگی مورد استقبال و پذیرش طبقات اجتماعی مختلف در آسیای صغیر و حتی مردم آذربایجان قرار گرفت و جای‌گاه منحصر به فردی یافت که تا سدۀ حاضر نیز هنوز آن را حفظ کرده است. 
دربارۀ جزئیات زندگی یونس امره اطلاعات تاریخی چندانی دردست نیست. 
آن‌چه به یقین در این‌باره می‌توان گفت آن است که وی در نیمۀ دوم سدۀ ۷ و نیمۀ اول سدۀ ۸ ق زندگی می‌کرد و از مریدان و خلفای طاپدوق امره بود. 
طاپدوق امره خود یکی از صوفیان آناتولی بود که بیش‌تر عمرش را در گوشۀ عزلت سپری کرد. 
بنابر روایاتی که دربارۀ زندگی یونس امره در تذکره‌ها آمده است، وی مردی امّی بود، اما آشنایی او با مثنوی مولانا ــ که از خلال اشعارش آشکار است ــ و نیز آشنایی او با داستان‌های زندگی انبیا و اولیا و حتی اساطیر کهن ایران، و بالاتر از همه، شناخت عمیق او از معارف عرفانی و مفاهیم صوفیانه، محققان را بر آن داشته است که امی بودن او را به معنای نداشتن تحصیلات رسمی و بهره نبردن از آموزش مرتب در زمینۀ ادبیات و معارف دیگر تفسیر کنند. 
یونس توانست اندیشه‌های عرفانی و مضامین عاشقانه را با احساسات انسانی همچون شوق زندگی، حسرت بر گذرایی عمر بشر و اندوه مرگ را به زیبایی و لطافتی هر چه تمام‌تر با یکدیـگـر تلفیق کند و آن‌هـا را در اشعـار خـود ــ کـه بیش‌تر در اوزان هجـایی اصیل سروده شده‌اند و «الاهی» نامیده می‌شوند ــ بیان نماید. 
در الاهی‌های یونس امره، اشیاء بی‌جان و اجزاء طبیعت پیرامون زنده می‌شوند، از خود احساساتی شبیه انسان‌ها نشان می‌دهند، ذکر خدامی‌گویند و در نهایت با انسان هم‌سو و هم‌دل می‌شوند. در این میان، انسان خود را با همۀ هستی یکی و همراه می‌یابد و در کنار دیگر اجزاء هستی به ذکر خدا می‌پردازد. 
تنها اثر باقی‌مانده از یونس امره دیوان اوست که در ابتدای آن یک مثنوی قرار دارد که خود در دنبالۀ مقدمه‌ای منثور آمده است. 
در این مثنوی که در برخی از منابع «رسالة النوشیة» نیز نامیده شده، حکایت‌های مختلف در کنار موضوعات اخلاقی و عرفانی بیان شده است. 
پس از این مثنوی طویل، مناجاتی کوتاه، و سپس «الاهی» های اوست که به ترتیب الفبایی مرتب شده است و عرفانی‌ترین، اصیل‌ترین و زیباترین اشعار او را تشکیل می‌دهد. 
یونس امره همچنین شطحیاتی نیز به ترکی دارد که در دیوان او گردآوری شده‌اند و از جمله نمونه‌های برجستۀ این‌گونه اشعار در زبان ترکی به‌شمار می‌روند. 
از آن‌جا که الاهی‌های یونس از همان ابتدا بر دل مردم ترک‌زبان نشست و به گستردگی رایج گشت، در طول زمان شاعران متعددی از سبک او پیروی کردند و الاهی‌هایی به شیوۀ او سرودند و حتی تخلص او را به کار بردند. 
طرفه آن‌که گردآورندگان دوره‌های بعد نیز این اشعار را در کنار اشعار یونس امره در دیوان او جای دادند. 
اما این الاهی‌ها که به تعبیر گولپینارلی، از آنِ «یونس‌های دیگر» ند، از نظر زبان و مضامین از الاهی‌های اصیل یونس متفاوت‌اند و برخی محققان در سدۀ ۲۰م کوشیده‌اند تا با استفاده از معیارهای زبان‌شناسانه و ادبی آن‌ها را از الاهی‌های یونس جدا کنند. 
هنر یونس امره در سرودن اشعار عرفانی مورد تقلید شاعران دیگری نیز بوده است که تخلص خود را به کار برده‌اند و یا دیوان‌های مستقل به نام خود داشته‌اند. 
از میان این شاعران می‌توان به عاشق پاشا (د ۷۳۳ق)، قایغوسوز ابدال (د سدۀ ۹ق)، حاجی بیرام ولی (د ۸۳۳ ق)، اشرف اوغلو عبدالله رومی ازنیکی (د ۸۳۷ ق) و بسیاری دیگر اشاره کرد. 
افزون بر این‌ها، بسیاری از «عاشق» ها یا شاعرانی که اشعار خود را همراه با نواختن ساز می‌خواندند، نیز از پیروان سبک یونس امره بوده‌اند.

← طریقه‌ها
در دوره‌های پس از یونس امره شعر تکه یا خانقاهی در دو گروه عمدۀ طریقتی شکل گرفت: 

←← علوی بکتاشی

طریقۀ بکتاشیه یکی از طریقه‌های صوفیه در آناتولی است که سلسلۀ مشایخ آن به حاجی بکتاش ولی (ه‌ م) باز می‌گردد. 
این طریقه که از همان ابتدا به سبب گرایش‌های شیعی و آداب خاص خود از دیگر طریقه‌های صوفیه در آسیای صغیر متمایز بود، به‌تدریج با دیگر جریان‌های غیرسنی و اغلب معترضِ موجود در این منطقه نیز درآمیخت و اندیشه‌های باطنی، گرایش‌های علوی و دیدگاه‌های حروفی را هم در خود پذیرفت. 
مشایخ بکتاشی که «بابا» نامیده می‌شدند، بیشتر از طبقات پایین اجتماع بودند و همواره پیوند نزدیکی با توده‌های مردم داشتند. آنان برای برقرار کردن رابطه با مخاطبان خود و جذب آنان، از اشعاری بهره می‌بردند که در اوزان هجایی سروده شده بود و همراه با موسیقی ترنم می‌شد. 
باباهای بکتاشی با استفاده از چنین اشعاری ــ که در میان آن‌ها به «نَفَس» شهرت داشت ــ باورهای صوفیانه و اعتقادات عرفانی خود را به مخاطبان عادی منتقل می‌کردند. 
در این اشعار موضوعاتی چون مدح پیامبر (ص)، علی (ع) و اهل بیت و ابراز محبت بسیار نسبت به آنان، تولا و تبرا، ستایش امامان دوازده‌گانه(که در میان آنان به «دُوازمان» مشهورند)، مراثی امام حسین (ع)، مدح حاجی بکتاش ولی و دیگر پیران بکتاشی علوی، ابیاتی دربارۀ لباس خاص این طریقه و معانی رمزی آن، و نیز دربارۀ آداب و آیین‌های خاص طریقۀ بکتاشیه یافت می‌شود. 
همچنین، در نفس‌های بکتاشی بیش‌تر شوخ‌طبعی، طنز و شیطنتی دیده می‌شود که در خطاب به خداوند، گاه جسورانه و کفرآمیز می‌نماید و گفته‌های نقل شده از «عقلاء مجانین» صوفیه را به یاد می‌آورد. 
از جمله مشهورترین شاعران بکتاشی می‌توان به قایغو سوز ابدال اشاره کرد که اشعار او شاخص‌ترین نمایندۀ ادبیات بکتاشی به‌شمار می‌آید. 
قایغو سوز ابدال که در اشعار خود آشکارا پیرو «سبک یونس» است، با استفاده از وزن هجایی، دیدگاه‌های صوفیانۀ خود را با صمیمیت، سادگی، روشنی و طنزی خاص بیان می‌کند. 
از دیگر شاعران بعدی بکتاشی، پیر سلطان ابدال (د ۹۶۸ق/۱۵۶۰م) است که در اشعار خود با استفاده از طبیعت بکر و زیبای محیط پیرامونش در آناتولی، صحنه‌های بدیعی آفریده است. 
وی که در اواخر سدۀ ۱۰ق شورشی را بر ضد دولت عثمانی به راه انداخته بود، در سیواس به دار آویخته شد. 
چنان‌که پیش‌تر اشاره شد، با تبلیغ اندیشه‌های حروفی در آناتولی در سدۀ ۹ق/۱۵م توسط حروفیان، بکتاشیان این باورها را نیز در خود پذیرفتند و حروفیان را در میان خود جای دادند. 
یکی از مبلغان حروفی که در این زمینه نقش مهمی داشت، سید عمادالدین نسیمی (د ۸۲۰ یا ۸۳۷ ق)، از شاگردان فضل الله حروفی بود که بنابر برخی تذکره‌ها به فتوای علما در حلب کشته شد. 
اشعار نسیمی در دو دیوان فارسی و ترکی او گردآوری شده است و دیوان ترکی‌اش مشتمل بر قطعه‌ای در قالب مثنوی، ۲۵۰-۳۰۰ غزل و بیش از ۱۵۰رباعی است. 
در شعر نسیمی دو عنصر تصوف و حروفی‌گری به هم آمیخته‌اند و شور و عشق، و شجاعت و جسارت بیان به آن رنگ دیگری بخشیده است. 
اندیشه‌های علوی باطنی نیز از طریق اشعار شاه اسماعیل صفـوی (د ۹۳۰ق) ــ کـه «خِطایی» تخلص می‌کرد ــ به محافل بکتاشی و جمعیت‌های قزلباش آناتولی راه یافت. 
اشعار او که به زبان ترکی سروده شده بود، گرایش‌های شیعی بکتاشیان و قزلباش‌ها را تقویت نمود و زمینه را برای ظهور اندیشه‌هایی چون تثلیثِ الله، محمد و علی، و حلول خداوند در پیکر علی آماده کرد و تولا و تبرا را جزئی اساسی از اشعار بکتاشی ساخت. 

←← ملامی حمزوی

ملامیه شاخه‌ای از ملامتیۀ کهن‌اند که در آناتولی به دست حاجی بیرام ولی ایجاد گردید و پس از کشته شدن حمزه بالی بوسنوی (ه‌ م) در ۹۶۹ق، به حمزویه (ه‌ م‌) شهرت یافت. 
ملامیه از آغاز شکل‌گیری خود گرایش آشکاری به سرودن شعر و نوشتن کتاب دربارۀ معارف صوفیه و اندیشه‌های عرفانی داشتند و نخستین کسی که در این طریقه به سرودن شعر روی آورد، حاجی بیرام ولی بود که اشعاری به سبک یونس امره از او بر جای مانده است. 
شعر ملامی ـ حمزوی پس از آن با اشعار احمد ساربان (د ۹۵۲ق) و ویزه‌لی علاءالدین (د ۹۷۰ق) که قایغو سوز تخلص می‌کرد، تحول یافت و در شعرهای صوفیانی چون ادریس مختفی (د ۱۰۲۴ق)، لامکانی حسین (د ۱۰۳۴ق)، محیی (د ۱۰۲۰ق)، اوغلان‌لر شیخی ابراهیم (د ۱۰۶۵ق) و صنع الله غیبی (د ۱۰۷۲ق) به تکامل خود ادامه داد. 
با آن‌که در اشعار ملامی ـ حمزوی نیز محبت اهل بیت به روشنی بیان شده است، بر خلاف اشعار بکتاشی، در آن‌ها نشانی از تبرا یافت نمی‌شود. 
افزون بر این، اشعار ملامی ـ حمزوی به دلیل پرداختن به موضوعاتی چون وحدت وجود، عشق الاهی و دیگر مفاهیم عرفانی نیز از اشعار بکتاشی ـ علوی متمایزند. 
نکتۀ دیگر آن‌که در ادبیات ملامی ـ حمزوی شطحیات جای‌گاه ویژه‌ای دارد و شاعران در این‌گونه ادبیات، اوزان عروضی را بر اوزان هجایی ترجیح داده‌اند. 
گفتنـی است کـه مشـایخ ملامـی ـ حمـزوی افزون بر آثار منظوم، آثار منثور متعددی نیز به زبان ترکی داشته‌اند که گولپینارلی در کتاب «ملامت و ملامتیان» خود شرح کاملی از آن‌ها را به دست داده است. 
یکی از برجسته‌ترین مشایخ این طریقه که از عارفان صاحب‌نظر و اندیشمندان به نام ملامیه در دورۀ معاصر به شمار می‌آید، سید محمد نورالعربی ملامی (د ۱۳۰۵ق) است که آثار منثور متعددی در زمینه‌های مختلف عرفانی به زبان‌های ترکی و عربی دارد. 

ادبیات عاشق
ادبیات مردمی یا ادبیات عاشق سومین نوع از انواع ادبیات منظوم ترکی دوره عثمانی می‌باشد.
این شاخه از ادبیات منظوم ترکی غربی، گونه‌ای ادبی است که در ادامۀ سنت «اوزان» ها، یا شاعران کهن مردمی ترک به وجود آمده است.

← اوزان‌ها و عاشق‌ها

اوزان‌ها شاعران دوره‌گردی از میان بیابان‌گردان یا روستاییان بودند که از جایی به جای دیگر می‌رفتند و اشعار خود را که اغلب مضامین حماسی، یا افسانه‌های کهن ترکی داشت، همراه با سازی از نوع سازهای زهی که خود می‌نواختند، برای مردم می‌خواندند.
این شاعران تا سده‌های ۸ و ۹ق/۱۴ و ۱۵م نیز همچنان در میان جوامع ترک آناتولی حضور داشتند و از احترامی شایسته در میان مردم برخوردار بودند و حتی در مراسم خاص، در دربارها نیز حاضر می‌شدند و شعر می‌خواندند.
چنین به نظر می‌رسد که با پا گرفتن و قوام یافتن تصوف در آسیای صغیر و رواج طریقه‌ها در آن منطقه، عده‌ای از اوزان‌ها نیز به پیران تصوف پیوستند و به آنان دست ارادت دادند و پس از آن، مضامین عرفانی و عاشقانه را نیز در اشعار خود گنجاندند. به این ترتیب، پس از سدۀ ۱۰ق/۱۶م اوزان‌ها به تدریج «عاشق» نامیده شدند و اصطلاح اوزان، معنی یاوه‌گو را به خود گرفت.
اشعار عاشق‌ها در وزن هجایی سروده می‌شد و به مضامینی چون عشق، زیبایی‌های معشوق (که در بسیاری موارد معشوقی زمینی بود)، اندوه دوری، رنج‌های دنیوی، غم غربت و وصف زیبایی‌های طبیعت و دور زندگی روزمره در روستاها می‌پرداخت. 
افزون بر موضوعات عاشقانه و محلی، مضامین حماسی، عرفانی و حتی طنزآمیز نیز در اشعار عاشق‌ها جای‌گاه ویژه‌ای دارد. 
از آن‌جا که بیش‌تر عاشق‌ها به طریقه‌های صوفیه وابسته بودند، شعر عاشق، به‌ویژه اشعاری که دربارۀ مفاهیم صوفیانه است، به شکلی غیرمستقیم و به واسطۀ شاعران بکتاشی و ارتباط عاشق‌ها با بکتاشی‌ها، از سبک یونس امره تأثیر پذیرفته است.

← عاشق‌های مشهور

دربارۀ بیش‌تر عاشق‌ها در منابع تاریخی اطلاعات روشنی یافت نمی‌شود و از بسیاری از آن‌ها تنها نامی باقی‌مانده است که از آن جمله می‌توان به قراجه اوغلان (سدۀ ۱۰ق) اشاره کرد. 
اشعار قراجه اوغلان به زبانی روان و بیانی شیوا زندگی در روستاهای آناتولی، کوه‌ها، رودخانه‌ها، دشت‌ها و حتی جانوران آن منطقه را بیان می‌کند.

نثر ترکی
تردیدی نیست که در ارزیابی دستاوردهای فرهنگی یک قوم، داوری خود ایشان جای‌گاه بسیار مهمی دارد و دربارۀ ادبیات ترکی نیز چنین است. 
ترکان از دیرباز شعر را زیباترین و اصیل‌ترین هنر قومی خود شمرده‌اند و هرگز نثر ترکی را هم‌پایۀ آن ندانسته‌اند. از این‌روست که این مقاله نیز بیش‌تر به شعر صوفیانۀ ترکی اختصاص یافته است. 
با این همه، مطالبی که پیش‌تر آمد، به آن معنا نیست که در ادبیات ترکی آثار منثور وجود نداشته است. 
بر خلاف چنین تصوری، از همان سدۀ ۸ ق صوفیان و ادیبان ترک‌زبان بیش‌تر کوشش خود را متوجه ترجمۀ برخی از متون کهن تصوف و شرح برخی دیگر به زبان ترکی کردند که از میان آن‌ها می‌توان به ترجمه‌های متعدد تذکرة الاولیاء عطار، ترجمۀ نفحات الانس جامی، ترجمه و شرحفصوص الحکم ابن عربی، شرح‌های متعدد بر مثنوی مولانا، دیوان حافظ و جز آن‌ها اشاره کرد. 
افزون بر این‌ها، صوفیان ترک آثار منثور پرشماری نیز در زمینۀ معارف صوفیه، آداب سلوک، مفاهیم عرفانی و شرح سلسلۀ طریقت خود به وجود آوردند که از جمله می‌توان به این‌ها اشاره کرد: مقالات حسین لامکانی، آثار عرفانی متعدد محمد نورالعربی، سلسله‌نامۀ خلوتی از اسماعیل حقی بروسوی، تذکرۀ شعرای مولویه از اسرار دده، سفینۀ نفیسۀ مولویه از ثاقب دده، رسالۀ ملامیۀ شطاریه از سلیمان سعدالدین مستقیم‌زاده و هدایة الاخوان از نظمی محمد.

فهرست منابع:
(۱) آژند، یعقوب، حروفیه در تاریخ، تهران، ۱۳۶۹ش. 
(۲) آیدین، شادی، عناصر فرهنگ و ادب ایرانی در شعر عثمانی، تهران، ۱۳۸۵ش. 
(۳) تارلان، علی نهاد، ادبیات دیوانی ترک و نائلی، ترجمۀ حمید نطقی، تهران، ۱۳۴۹ش. 
(۴) حلمان، طلعت سعید، یونس امره شاعر انسان‌گرای ترک، ترجمۀ وحید امامی، تهران، ۱۳۵۵ش. 
(۵) گولپینارلی، عبدالباقی، تصوف، ترجمۀ توفیق هاشم‌پور سبحانی، تهران، ۱۳۶۹ش. 
(۶) هیئت، جواد، سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی، تهران، ۱۳۶۶ش. 



★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
عــشقین کے قــراریندا وفــــا اولمیاجایمیش
بیلمم کے طبیعت نـــیہ قویموش بو قرارے

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
۹۵/۳/۳۰, (۰۸:۲۸ عصر) (آخرین ویرایش در این ارسال: ۹۵/۳/۳۱ (۰۳:۴۶ عصر)، توسط پـــــرواز(محراب همتی).)
ارسال: #2
RE: سیر تحول و شکل گیری ادبیات ترکی (بعد از اسلام)
سلام
مطلب حاضر چندان رسا و کامل و قابل اعتنا نیست به ویژه اینکه به پیشینه و عظمت این زبان ها و فرهنگ های با ارزش در دوره باستان هیچ اشاره ی مبسوطی نکرده است و کمی هم مغشوش و سهل انگارانه جمع آوری شده است ، اونچه که مسلم است ؛ زبان (" به ویژه آذری "و همچنین ترکی ) هزاران سال از(باستان ) قدمت گویش و عظمت داشته اند و به خط و ادبیات مخصوص به خود از چپ به راست نوشته می شده اند و اگه کسی خواست در مورد پیشینه ی این زبان ها بداند باید به منابع معتبری مراجعه کند که از زمان (باستان یعنی هزاران سال ) اعم از سنگ نبشته ها و کتیبه ها و غیره باقی مانده و جمع آوری شده است و در حوزه ی زبان و مردم شناسی در دنیا مطرح و مورد استفاده است.



تقدیم به معصومیت روح پـدرم
که خطا و سهل انگاری شان را
تا همیشه جا گذاشتند داغ ِ داغ
جای پر از خالی و معصوم اش



http://as5.asset.aparat.com/aparat-video..._a387e.mp4
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط آذراوغلو
۹۵/۳/۳۱, (۰۱:۴۱ صبح) (آخرین ویرایش در این ارسال: ۹۵/۳/۳۱ (۰۶:۴۹ عصر)، توسط آذراوغلو.)
ارسال: #3
RE: سیر تحول و شکل گیری ادبیات ترکی (بعد از اسلام)
سلام ودرود جناب همتی عزیز
از اینکہ در این بخش از انجمن حضور داشتیدبسیاربسیار ازشما سپاسگزارم و بسیار ممنون متشکرم از توجه و دقت نظر شما

اما بعد...

چنانکه از عنوان این موضوع بر میاید،هدف بررسی چگونگی شکل گیری زبان ادبی ترکان
بعد از ظهور اسلام است نه پیشینه ی تاریخی این زبان.
و این بدان معنی نیست که ترکان و اقوام ترک قبل از اسلام و قبل از تاریخهایی که در خلل این موضوع آمده،پیشینه ی ادبی و تاریخی و زبان مکتوبی نداشته اند
البته در مطلع این موضوع به پیشینه ی تاریخی و گستره ی نفوذ زبان ترکی و سرزمینهای اقوام ترک اشاره شده است و گفته شده که«گویش های گوناگون این زبان سنت ادبی شفاهی و مکتوب پر مایه ای داشته است»(قبل از اسلام)

آنچه در اینجا مطرح است بیشتر بررسی تاثیر دین اسلام بر زبان و ادبیات ترکی و شکل گیری دوباره این ادبیات بر پایه ی باورهای دینی جدید است .و با توجه به این مهم به گرایش ادبیات ترکی به تصوف و شاعران صوفی گرا می پردازد و همانطور که مشهود است بیشتر ازادبیات صوفیان،چگونگی شکل گیری آن سخن رفته است.

بنده نیز واقف بر این هستم که پیشینه ی تاریخی زبان ترکی از آنچه که در کتابها و رسانه های مختلف بیان شده و میشود، بیشتر است و بر این اساس بنده نیز سعی در بهتر شناساندن زبان مادری خود دارم
مطمئناً در این زمینه مطالعاتی داشته ام و دارم واز پیشینه ی تاریخی و باستانی زبان و ادبیات ترکی که زبان اصلی و مادری بنده نیز میباشد بی اطلاع نیستم، و این مطلب نیز تاریخ دیرین زبان ترکی را انکار نمی کند
لطفا موضوعات دیگر همین انجمن را نیز مطالعه بفرمایید که در همه ی آنها به تاریخ و پیشینه ی زبان و ادبیات ترکی اشاره شده و هدف نیز این بوده است که علاقه مندان و دوستداران و مراجع کنندگانی که این موضوعات را می خوانند به قدمت و پیشینه ی این زبان پی ببرند و گویندگان به این زبان بر خود ببالند که چنین زبان ارزشمند و پر باری،دارند.

در آخر باید اشاره کنم که در مورد اصطلاح "زبان آذری"اختلاف نظر بسیاری وجود دارد و زباشناسان و محققان زیادی هنوز این اصطلاح را نپذیرفته اند و بر احمد کسروی که این نظریه را مطرح کرد ایرادهای بسیار وارد است


ممنون ازحضور شما دوست گرانقدر

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
عــشقین کے قــراریندا وفــــا اولمیاجایمیش
بیلمم کے طبیعت نـــیہ قویموش بو قرارے

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط پـــــرواز(محراب همتی)
۹۵/۳/۳۱, (۰۲:۳۹ صبح) (آخرین ویرایش در این ارسال: ۹۵/۳/۳۱ (۰۳:۲۹ عصر)، توسط پـــــرواز(محراب همتی).)
ارسال: #4
RE: سیر تحول و شکل گیری ادبیات ترکی (بعد از اسلام)
درود مجدد
پس لطفا شما عنوان این موضوع رو عوض کنید کمی هم ابتدای مطلب را ویرایش کنید:
( سیر تحول و دگرگونی ادبیات ترکی ... بعد از اسلام)
دوما : بنده هم زبان و اصالتم آذری ست : چون سرزمینی با همین نام ( آذربایجان) یا نامی کمی متفاوت تر در طول تاریخ همیشه بوده ، هست و خواهد بود و لاجرم به گویش آنها هم آذری اطلاق می شده و می شود و طبیعتا و مثلن ( گیلکی یا لری یا چیز دیگه ایی نمی توان اطلاق کرد ) و ترکستان هم بحثی دیگر است
احمد کسروی هم از خودش نساخته بلکه از مستندات محکم بدست آمده جمع آوری کرده و نقل کرده است که تمام دانشکده های "زبان و مردم شناسی معتبر" دنیا قبولش دارند ، و همچنین مسلم هست که کسانی که خود کسروی رو قبول نداشتند و آخرش هم اونجوری شد ! طبیعتا تکلیف نوشته هاش هم معلومه چی میشه

بحث زبان از مباحثی ست که معمولن تعصب بر انگیز بوده و برای خیلی ها قابل تحمل نیست بنابر این بنده تا همین جا خلاصه اش می کنم .
ضمنا بنده هم بدون مطالعه و پژوهش حرفی نمی زنم ، مطالعاتی در حوزه زبان ها و تاریخ داشته و دارم و خواهم داشت و هرگز با گفته ی دیگران فورا" حکم به ابطال یا اثبات چیزی نمی دهم ، چون شواهد و قراین بسیار زیاد است برای رسیدن به اصل چیزی.

سپاس وتقدیم احترام



تقدیم به معصومیت روح پـدرم
که خطا و سهل انگاری شان را
تا همیشه جا گذاشتند داغ ِ داغ
جای پر از خالی و معصوم اش



http://as5.asset.aparat.com/aparat-video..._a387e.mp4
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط آذراوغلو
۹۵/۳/۳۱, (۰۱:۰۲ عصر)
ارسال: #5
RE: سیر تحول و شکل گیری ادبیات ترکی (بعد از اسلام)
یئنی دن سالاملار جناب همتی حضورلارینا
سلامی دوباره خدمت دوست گرامی جناب همتی

بنده با مطالعه و بازبینی دقیق مطالب و عنوان این نوشته مطلبی مغایر با تاریخ دیرینه ی زبان و ادبیات ترکی مشاهده ننمودم
در مورد عنوان هم باید بگویم که باور بر این است که با ورود اسلام به سرزمینهای ترک زبان و پذیرش اسلام از سوی این ملت زبان ادبی جدیدی بر پایه ی باورها و اعتقادات و اصول این دین(اسلام) شکل گرفته است. با مطالعه ی دقیق در باورها و اعتقادات و رسم و رسومات دین قدیم ترکان(شامان)و دین اسلام متوجه میشویم که زبان ادبی جدیدی شکل گرفته است.شاید در عمومیت بتوان گفت که دین اسلام فرهنگ و زندگی ترکان را
دگرگون نمود، اما در مورد زبان ادبی" شکل گیری"بیشتر از"دگرگونی"رساتر خواهد بود.

اما در مورد اصطلاح زبان آذری نظرها و باورهای مختلفی در مورد آن وجود داردو هر کس دلایل خاص خود را مبنی بر موافقت یا مخالفت با این نظریه دارد که البته این دلایل موافقت یا مخالفت با توجه به مستندات موجود هست که در دسترس قرار گرفته است
آن قسمت از مستندات که موافق با این نظریه هست بیشتر در دسترس قرار گرفته است
بنابراین اظهار نظر در این مورد نیازمند مطالعه دقیق و بررسی های عمیق می باشد

بنده بیشتر به این موضوع نمی پردازم چون این موضوع خارج از بحث ادبی است
و خارج از اهداف و برنامه ی این انجمن

اما منابعی را در اینجا نام میبرم که مطالعه آنها در این مورد خالی از لطف نیست


در پایان باز سپاسگزارم ازحضور ارزشمندتان .

۱–آذربایجان در سیر تاریخ ایران از آغاز تا اسلام نوشته ی رحیم رئیس نیا
۲–آذربایجان پیش از تاریخ و پس از آن نوشته ی سید اسماعیل وکیلی
۳–پیدایش تمدن در آذربایحان نوشته ی دکتر محمد تقی سیاهپوش
۴–تاریخ تمدن جلد ۱مشرق زمین گاهواره ی تمدن نوشته ی ویل دورانت
۵–تاریخ ماد نوشته ی ا.م.دیاکونوف ترجمه کریم کشاورز
۶–ایران قدیم نوشته ی حسن پیر نیا
۷–تاریخ زبان و لهجه های ترکی نوشته دکتر جواد هیئت
۸–تاریخ مردم اورارتو نوشته ی محمد جواد مشکور
۹–تاریخ جهان باستان ج۱ ترجمه دکتر همدانی،انصاری و مومنی
۱۰–تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران نوشته ی سعید نفیسی
۱۱–ایران باستان نوشته ی یوزف ویسهوفر
۱۲–تورانیان ازپگاه تاریخ تا پذیرش اسلام نوشته ی نادر بیات
۱۳–زبانهای باستانی آذربایجان تالیف حسینقلی کاتبی
۱۴–مقدمات زباشناسی تالیف،دکتر مهری باقری
۱۵–سرزمین و مردم ایران نوشته ی عبدالحسین سعیدیان
۱۶–مقدمه ای بر تاریخ تحولات زبان ترکی آذری نوشته محمد رضا کریمی
۱۷–اسلام و مسئله ی نژاد پرستی نوشته ی عبدالحمید عبادی
۱۸–زبان دیرین آذربایجان نوشته ی دکتر متوچهر مرتضوی

ومنابع ترکی

۱–ایران تورکلرینین اسکی تاریخی —پروفسور محمد تقی زهتابی
۲–تورکون قیزیل کیتابی—رفیق اؤزده ک،کؤپره باقر طحان شیزری
۳–آذربایجان ادبی دیلی تاریخی—پروفسور نظامی خودیف
۴–تورکلرین تاریخ و فرهنگینه بیر باخیش—دکتر جواد هیئت
۵–آذربایجان شفاهی ائل ادبیاتینا بیر باخیش —پرویز یکانی
۶–تورک تاریخی–پروفسور رضا نور
۷–تورکجه دیل بیلگی سی—دکتر محمد هنگیرمن
۸–آذربایجان خالقی نین سوی کوکونو دوشونرکن—میر علی سیدوف
۹—کتاب دده قورقوت(بازنویسی از روی متن اصلی)—دکتر محمد علی فرزانه



★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
عــشقین کے قــراریندا وفــــا اولمیاجایمیش
بیلمم کے طبیعت نـــیہ قویموش بو قرارے

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
۹۵/۳/۳۱, (۰۲:۱۲ عصر)
ارسال: #6
RE: سیر تحول و شکل گیری ادبیات ترکی (بعد از اسلام)
با سلام
و ممنون از اذراوغلو ی گرامی که زحمات گسترده ای در این بخش میکشن و صمیمانه از ایشون سپاسگزارم

قبل از پرداختن به مطلب اصلی
اول باید گلایه کنم از محراب عزیز که خیلی احساسی و جانبدارانه عمل کرد
بگذریم اینجا انجمن هست که بحث ادبی شیرینتر و لذت بخش تر
همون طور محراب عزیز گفتن متن بالا کمی کمرنگ و سهل انگارانه اماده شده است
با اینکه بسیار خوب و شیوا و مستند به رشته ی نگارش درامده است
مطالب جامع و کارشده و تحقیقی بودند و جای تقدیر دارد اما
انچه مسلم است سخنی از پیشینه ادبی باستانی مثل افسانه ی قیل قمیش و.... که در این متن میتوانست باب میل مخاطبی مثل محراب همتی باشد به میان نرفته است
ولی با اینهمه مطلب خوبیست و تشکر میکنم از اذراوغلوی عزیز
در مورد اذری یا ترکی بودن هم بهترین راه فهمیدن اینست که به یاد بیارید مادرانمان هنگام بچگی به ما تی یاد میدادند یا اذری ، اذری ها در گذشته برای معرفی ترکان اذربایجان بکار میرفته و بعدها مرسوم شده و مصرف شده است اگر چه به نادرست،
زیباتر اینست که در این انجمن هر زبانی امکان شکوفایی و بررسی دارد که در سایر انجمن ها وجود ندارد
و این خوبست که عزیزان ترک زبانمان به زبان فارسی که زبان رسمی کشور مان است تسلط کامل دارند و به زیبایی هنر نمایی میکنند همانند محراب عزیزمان
و سایرین
و امیدوارم محراب عزیز که همیشه اخلاق ورزشی اش زبان زد انجمن است برخی کلمات رو از کامنت خودش پاک کنه و کمی همکارانه تر ودرجهت همفکری و تحلیل حاضر بشه

ممنونم از شما بزرگواران

لطفا کامنتهارو ویرایش کنید

هدف های کوچک در مقابل هدف های بزرگ دیده نمیشوند
ما هدف بزرگتری داریم
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط آذراوغلو ، پـــــرواز(محراب همتی)
ارسال پاسخ 


پرش به انجمن:


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان

در گوگل محبوب کنید :